Ο γαστρεντερικός σωλήνας αποτελεί μία εκτεταμένη επιφάνεια μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού περιβάλλοντος του οργανισμού, ο οποίος είναι υπεύθυνος για διάφορες λειτουργίες όπως η πέψη και η απορρόφηση των θρεπτικών ουσιών και η παραγωγή ορμονών, καθώς παίζει επίσης και πρωταρχικό ρόλο ως φυσικός φραγμός μεταξύ του περιεχομένου του γαστρεντερικού σωλήνα και των εσωτερικών ιστών. Ως επιλεκτικός φραγμός με πρωταρχικό στόχο τη διευκόλυνση της απορρόφησης των θρεπτικών συστατικών και του νερού, ο γαστρεντερικός σωλήνας πρέπει επίσης να αποτρέπει την είσοδο επιβλαβών ουσιών και οργανισμών, ενώ ταυτόχρονα να αποτρέπει την απώλεια νερού και ευεργετικών ουσιών (ιόντα, μακρομόρια κ.λπ.). Η ακεραιότητα αυτού του φραγμού και η προκύπτουσα διαπερατότητα επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, ένας από τους οποίους είναι η παρουσία φλεγμονής. Πάνω από το 50% της θνησιμότητας των μόσχων στα πρώτα στάδια της ζωής τους, οφείλεται στη διάρροια. Το Cryptosporidium parvum είναι μεταξύ των πρωταρχικών αιτιολογικών παραγόντων αυτής της ασθένειας.¹ Τα παθογόνα και οι τοξίνες εξασθενούν και καταστρέφουν το επιθήλιο του εντέρου και τα κυτταρικά τοιχώματα κατά μήκος των λαχνών και των πρωτεϊνών που σχετίζονται με τις λάχνες, τα οποία λειτουργούν ως φραγμός για να κρατήσουν τα βακτήρια εκτός. Η διάρροια συμβάλλει στη νοσηρότητα των μόσχων, στη δυσαπορρόφηση των θρεπτικών συστατικών και στην κακή απόδοση των ζώων της εκτροφής.² Η διάρροια μπορεί να προκληθεί από την ανεπαρκή απορρόφηση θρεπτικών συστατικών, ως αποτέλεσμα της υπερβολικής χορήγησης των ζώων με δύσκολα αφομοιώσιμα συστατικά, ή με συστατικά τα οποία δεν απορροφώνται καλά από τον οργανισμό. Αυτό παρατηρείται συχνά κατά τη χρονική περίοδο του έτους με χαμηλές θερμοκρασίες, όταν τα μοσχάρια χρειάζονται περισσότερα θρεπτικά συστατικά, άρα και περισσότερα γεύματα ροφήματος υποκατάστατου γάλακτος, ενώ αντί αυτού τα μοσχάρια συνεχίζουν να διατρέφονται μόνο δύο φορές την ημέρα (υποθερμία). Η θεραπεία της διάρροιας κυρίως στοχεύει στην αντικατάσταση των χαμένων υγρών με ηλεκτρολύτες και στην αποκατάσταση της οξεοβασικής ισορροπίας εντός του πεπτικού σωλήνα. Οι περισσότερες από τις περιπτώσεις μπορούν να ελεγχθούν καλά με πρακτικές προληπτικής διαχείρισης κατά τον απογαλακτισμό. Μελέτες έδειξαν ότι το πεπτίδιο (GLP2), δρά ως μια πλειοτροπική ορμόνη προστατευτικά στη γαστρεντερική οδό των μόσχων. Η δράση του GLP2 σχετίζεται με τη ρύθμιση της απορρόφησης ενέργειας και τη διατήρηση της μορφολογίας του βλεννογόνου, της λειτουργίας και της ακεραιότητας του εντέρου.³ Το GLP2 απελευθερώνεται ως απόκριση στη διέγερση από θρεπτικά συστατικά του εντερικού αυλού, όπως η γλυκόζη, τα λιπαρά οξέα και οι διαιτητικές ίνες.⁴